De Meesterkring annex Ronde Tafel op 31 januari 2012 heeft als hoofdtitel Sociale Constructie & De Lerende Organisatie. Filosoof Jan Flameling heeft met drie begrippen de intrigerende subtitel toegevoegd.

Rizomatisme - het gedrag van een wortelstok
Autopoiesis - de kunst van het zichzelf uitvinden
Soma-esthtiek - bewustzijn van alle aspecten van het lichaam



Voor academiebouwers en andere meesters in ontwikkeling begint het beeld post te vatten van 'het bouwen van een organisatie in een organisatie, dankzij de onderlinge wisselwerking'. De Huisacademies Bouwgids doet in zes 'panelen' en aan de hand van metaforen een poging de lezer uit te nodigen zich het beeld van een 'lerende organisatie' verder te vormen. Wat Jan Flameling ons deze ochtend aanreikte was enerzijds treffend relevant in de relatie tot organisatieontwikkeling, anderzijds stof die naar mijn smaak niet of nauwelijks het discours van de organisatieontwikkelaars (als ze zich al zo noemen) behelst.

Toen ik onlangs een sessie verzorgde rond Complexe Organisatorische Interventies, en daar de voor mij relevante 'leerboeken' op tafel uitspreidde, viel het al op dat daar geen enkel regulier managementboek bij lag. Toen ik dezelfde foto gebruikte om Jan Flameling te introduceren, merkte Jan op dat er minstens één boek ontbrak. Ik denk dat hij toen verwees naar het boek Body Consiousness van Richard Shusterman. Zelf bedacht ik dat ikzelf zeker ook een boek was vergeten, omdat ik dat altijd standaard al in mijn rugzak heb zitten: de Tao te Ching. Dat terzijde.

Jan verbreedde al meteen de voor mij logische verbinding tussen het Sociaal Constructionisme en (het proberen te bevorderen van) Lerende Organisaties. Zijn eigen titelslide - ja ook filosofen maken tegenwoordig wel eens gebruik van Powerpoint - suggereert de optie om er voorbij te kijken (zoals VoorbijMensen dat plegen te doen) en luidt "Het sociaal constructivistische voorbij?". Dus als we al niet op het puntje van onze stoelen zaten, dan waren we er nu toch echt al afgegleden.

Al heel snel toont Jan het plaatje van De Ecokathedraal, en bevestigt hiermee dat de wiskundige en de filosoof, beiden geïnteresseerd in ontwikkeling, deze 'eeuwige tuin' van Louis Le Roy, een prachtig metaforisch voorbeeld vinden van een lerende organisatie. Metaforisch? Voorbeeld? Een kwestie van zijn! Jan opent met: "DIt is de Ecokathedraal. Welbeschouwd is de Ecokathedraal een resultante van zichzelf." Mag ik je in dit verband nog even linken aan mijn op 31/10/11 uitgesproken Louis Le Roy rede "Fundamentele Constructen", uiteraard met de Ecokathedraal als majeure inspiratie? Na lezing daarvan zul je ongetwijfeld deelgenoot zijn geworden van het metaforische pact dat Jan en ik (op dit punt) hebben gesloten. (Mijn visie natuurlijk voor een betere. Die van Jan komt mogelijk nog terug in een reactie op dit blogverslag!)

Je snapt het al: een echt verslag van deze Meesterkring laat zich niet geven. Dan had je erbij moeten zijn. En zelfs voor de aanwezige meemakers van de bijeenkomst zal elk verslag anders zijn. Ik hoop de nuances te vernemen in aanvullende reacties op deze blog. Lezers/meemakers schrijf u uit!

Met genoegen maakt Jan jou bij deze deelgenoot van zijn slides. Klik hier om ze als PDF te downloaden. En bereid je alvast voor op het feit dat Jan zich serieus heeft verdiept in het boek Society3.0 van Ronald van den Hoff; Jan heeft in zijn laatste slide het 'wereldmens', naar zijn smaak "The Self 3.0" a priori geduid. Een soort "Übermensch" maar dan puur en alleen in de meest positief constructieve zin van het woord dat ooit (onbedoeld) vele negatieve connotaties kende. Jan vertaalt de term graag met VoorbijMens. Zelf vind ik VerderMens een aardige variant. En Peter Sloterdijk denkt weer meer aan de Oefenende Mens. De Lerende Mens? WereldMens. Mens3.0!